Bugün akşama doğru eve dönerken otogardan henüz kalkmış bir yolcu otobüsünün camındaki kadının el sallaması, veda etmesi dikkatimi çekti. Kimdi, Bodrum'da mı yaşıyordu, yoksa sadece misafir miydi bilemiyorum. Ama o uğurlanan, yeni yolun heyecanı ile birlikte vedanın hüznüyle el salladığı uğurlayandı.
Birden aklıma ölümcül hastalıklarını bildiğimiz halde onlardan sakladığımız, doya doya el sallayarak uğurlayamadığımız teyzem ve dayım aklıma geldi.
Her seyahat bir bilinmezlik değil mi tıpkı ölüm gibi..Hepimizin korktuğu ölüm belki de tıpkı yeni bir yolculuk gibi heyecan duyulası bir yer. Bilmiyoruz ki..Her bilinmeyen gibi ölüm de ürkütücü geliyor.
Hümeyra'nın Sessiz Gemi şarkısını dinlediğimde ilkokuldaydım.Şimdi düşündüğümde, o yaşta bir çocuk olarak ne kadar yoğun duygular hissetmiştim. Yüreğimin telleri titremiş gözlerim dolmuştu. Demek ki o küçük bedenimin içinde sayısız yolculuk yapan ruhum veda deneyimlerini hatırlamıştı.
SESSİZ GEMİ
Artık demir akmak günü gelmişse zamandan,
Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan.
Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol;
Sallanmaz o kalkışta ne bir mendil ne de bir kol.
Rıhtımda kalanlar bu seyahatten elemli,
Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli.
Biçare gönüller.Ne giden son gemidir bu.
Hicranlı hayatın ne de son matemidir bu.
Dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler;
Bilmez ki, giden sevgililer dönmeyecekler.
Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden.
Bir çok seneler geçti geçti dönen yok seferinden.
Yahya Kemal Beyatlı
İşte bu, benim yaşamımdaki pişmanlıklarımdan biri..Doya doya el sallayarak uğurlayamamak, gidenin de el sallayarak veda etmesine izin vermemek..Ve geride kalan acabalar,keşkeler silsilesi..
Umarım ben en sevdiklerimle huzurla, gözüm arkada kalmadan vedalaşırım🙏🏻
Birden aklıma ölümcül hastalıklarını bildiğimiz halde onlardan sakladığımız, doya doya el sallayarak uğurlayamadığımız teyzem ve dayım aklıma geldi.
Her seyahat bir bilinmezlik değil mi tıpkı ölüm gibi..Hepimizin korktuğu ölüm belki de tıpkı yeni bir yolculuk gibi heyecan duyulası bir yer. Bilmiyoruz ki..Her bilinmeyen gibi ölüm de ürkütücü geliyor.
Hümeyra'nın Sessiz Gemi şarkısını dinlediğimde ilkokuldaydım.Şimdi düşündüğümde, o yaşta bir çocuk olarak ne kadar yoğun duygular hissetmiştim. Yüreğimin telleri titremiş gözlerim dolmuştu. Demek ki o küçük bedenimin içinde sayısız yolculuk yapan ruhum veda deneyimlerini hatırlamıştı.
Artık demir akmak günü gelmişse zamandan,
Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan.
Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol;
Sallanmaz o kalkışta ne bir mendil ne de bir kol.
Rıhtımda kalanlar bu seyahatten elemli,
Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli.
Biçare gönüller.Ne giden son gemidir bu.
Hicranlı hayatın ne de son matemidir bu.
Dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler;
Bilmez ki, giden sevgililer dönmeyecekler.
Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden.
Bir çok seneler geçti geçti dönen yok seferinden.
Yahya Kemal Beyatlı
İşte bu, benim yaşamımdaki pişmanlıklarımdan biri..Doya doya el sallayarak uğurlayamamak, gidenin de el sallayarak veda etmesine izin vermemek..Ve geride kalan acabalar,keşkeler silsilesi..
Umarım ben en sevdiklerimle huzurla, gözüm arkada kalmadan vedalaşırım🙏🏻
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder