Öğretmenim

Bugün hava çok soğuk, evi ısıtamıyorum. Alt kattaki çalışma odasına konuşlanmaya karar verdim. 

Pazar günkü gazete demetinden kalan Milliyet ve Cumhuriyet gazetelerini, sıcacık odamda kanapeye uzanarak okumaya başladım. 

Tesadüf diye bir şeyin olmadığına bir kez daha inandım. Genelde aldığım gazetelerin içinde Milliyet olmaz ama bu pazar elim Milliyet’e de gitti. 

Ve işte uzun yıllardır aradığım ama bulamadığım birinin haberine rastladım. İlkokul öğretmenim Türkan Gedik’in ve daha birçok değerli insanın Urla’da Darüşşafaka Huzur Evi’nde yaşadıklarına dair haber.

Fotoğrafta yıllar sonra emekli olduktan sonra evlendiği eşi..Biraz yaşlanmış. Simsiyah saçları beyazları kapatmak için olsa gerek, bal rengine boyanmış. Ama gözleri yine ışıl ışıl umut ve sevgi dolu.

Ben ilkokulu yatılı okudum. Onun için öğretmenim benim için o kadar değerli ki..Annemden kopan minicik yüreğimi ısıttı, yaşam görüşümün oluşmasına yardımcı oldu, okumayı sevdirdi, minicik beyinlerimize ve yüreklerimize her sabah Cumhuriyet gazetesi okudu. 

Hemen Facebook İlkokul arkadaşlarıma müjdeli haberi yazdım ve Nisan buluşmamızda Türkan öğretmeni ziyaret etmeyi teklif ettim. Bakalım onlar bu haberi nasıl karşılayacak?